zaterdag 12 maart 2011

piece of cake

Tijdens de vakanties de kinderen bezig houden is niet altijd simpel.
Soms spelen ze supermooi samen, maar dan is het ineens gedaan: vitten, pesten, ruzie... en weg is de sfeer.
Dus moet er voor afleiding gezorgd worden: de kleurpotloden/stiften/wasco-doos nakijken en opruimen.
Iets wat om de x maanden moet gebeuren want tegen dan heeft bijna geen potlood nog een punt, is er weer een reeks stiften uitgedroogd, ...
Wasco's worden bij ons niet echt veel meer gebruikt. Ze vinden de stukjes te klein of te vies, altijd is er wel iets.
Tijd dus voor iets anders: wasco recycling!
Eerst alle wasco's klein breken of snijden (amai dat is hard) en per kleur sorteren.
Ik gebruikte een oud muffinblik.

Dan in de oven op 175 - 200 graden tot alles gesmolten is. Niet te warm zetten, anders schiet het in brand! Na ongeveer 20 à 30 minuten hadden we dit:
En vanaf nu het moeilijkste: geduldig wachten!
Maar het resultaat mocht er zijn ....

12 nieuwe wasco-schijven: groter en dus handiger om vast te houden; zelfgemaakt en dus supercool.
Dit was leuk om te doen en voor herhaling vatbaar als we nog eens resten wasco hebben.

dinsdag 22 februari 2011

op de borrel met een cadeautje

Zondagnamiddag zijn we naar een babyborrel van vrienden geweest. Nona was het feestvarken.
Met lege handen toekomen, dat doen we niet en dus had ik een "baby surprise jacket" gemaakt.

BSJ voor Nona

Een all time classic van Elizabeth Zimmermann, een dame waarover ik hier al eens schreef.
Het truitje steekt geniaal in elkaar: eigenlijk is het 1 grote gebreide lap, die dan gevouwen wordt en hopla....het vestje ligt voor je. Nog de bovennaden sluiten en de magic is done.
Een echt plezier, dus dit is zeker mijn eerste maar absoluut niet mijn laatste BSJ.

zondag 20 februari 2011

Zo knus.

En tijd geleden kwam ik bij deze blog terecht. Net gestart en ze maakt echt mooie dingen: sober, tijdloos. Zoals breiwerk hoort te zijn volgens mij.
Ik vind dat alle tijd en energie die je in het maken van iets steekt, langer dan 1 seizoen mag meegaan.
Stiekem droom ik van spullen die zullen worden doorgegeven en zo verschillende mensen gelukkig maken.
En op deze blog stond zo'n ontwerp. Ik had de wol ervoor, dus ben ik er snel aan begonnen.

Bij het patroon stond "one size", maar blijkbaar in de betekenis van "1 maat" en niet "one size fits all".
Eigen schuld, dikke bult. De vest is geslaagd, maar veel te klein voor mezelf en veel te groot voor de oudste dochter. Volgens mij komt het overeen met een 36.


Dus als iemand deze trui wil kopen of een swap in gedachten heeft, laat het maar weten.